บ้านแตกสาแหรกขาด วลีนี้ หากใครไม่ได้เจอกับตัวคงไม่รับรู้รสชาติความโหดร้ายของมัน ครอบครัวของฉันเป็นครอบครัวที่เรียกได้ว่าอบอุ่น พ่อแม่รักกัน ตั้งแต่จำความได้ฉันไม่เคยเห็นพ่อแม่ทะเลาะกันเลยสักครั้งเดียว พ่อแม่พยายามทำทุกอย่างเพื่อส่งฉันและน้องให้เรียนหนังสืออย่างเต็มที่ ฉันและน้องเรียนดีพอสมควร ตอนเด็กฉันมักอิจฉาน้องที่ได้รับความรัก ความเอาใจใส่จากพ่อแม่มากกว่าฉัน เพราะตอนเด็กน้องป่วยบ่อยมาก หาหมอทุกอาทิตย์ นอกจากพ่อแม่ ฉันและน้องแล้ว เรายังอยู่กับยายอีก 1 คน ยายฉันน่ารักมาก ทำทุกอย่างเพื่อฉันกับน้อง ครอบครัวของเรามีความสุข และดำเนินชีวิตอย่างเป็นปกติมาตลอด จนวันหนึ่งเมื่อประมาณ 8 ปีที่แล้ว เงาดำเริ่มเข้ามาในครอบครัวของเรา พ่อบอกว่าจะไปทำร้านอาหารฉันก็ยังยินดีกับพ่อ เริ่มมีคนอื่นพูดถึงพ่อในทางที่ไม่ดี แต่ด้วยความเชื่อใจในตัวพ่อฉันไม่สนใจกับคำเตือนเหล่านั้น จนกระทั่งวันหนึ่ง......
ฉันและยายจะไปงานศพ พ่อไปส่งฉันและยายที่งานศพและบอกว่าจะมารับ จน 3 ทุ่ม คนเริ่มทยอยกลับบ้าน กันเกือบจนหมด แต่พ่อฉันยังไม่มารับสักที ฉันเริ่มใจคอไม่ดี รอเกือบประมาณเที่ยงคืน พ่อก็ยังไม่มารับฉันโทรกลับบ้าน บอกแม่ว่าพ่อยังไม่มารับ แม่จึงให้ลุงที่อยู่ใกล้บ้านมารับ ฉันสงสัยว่าพ่อไปไหนระหว่างทางจะกลับบ้านฉันเห็นรถพ่อจอดอยู่ข้างทาง โอพระเจ้า พ่อฉันเมาหลับอยู่ข้างทาง ภาพของผู้ชายที่ฉันนับถือมาทั้งชีวิต ทำไมเป็นอย่างนี้เกิดอะไรขึ้น ฉันร้องไห้ พอกลับถึงบ้านฉันเริ่มรับรู้ถึงความผิดปกติของครอบครัวเราแล้ววันนั้นฉันนอนกับแม่และฉันร้องไห้บอกว่าพ่อไม่มารับคืนนั้นฉันได้รับรู้ว่าพ่อไม่ใช่คนเดิมอีกแล้ว เป็นครั้งแรกที่ฉันกับแม่กอดกันแล้วร้องไห้นี่แค่บทเริ่มต้นของคำว่าบ้านแตก
พ่อของฉันเริ่มเปลี่ยนไป ภรรยาใหม่ของพ่อเป็นนักร้อง ฉันรู้มาว่าเขามีสามีมาก่อนหน้าพ่อของฉันหลายคน แต่ก็ทิ้งกันไป ฉันพยายามให้พ่อกับมาเป็นพ่อคนเดิมที่รักครอบครัวของเรามากแต่ไมสำเร็จ ส่วนน้องของฉันล่ะ เป็นอย่างไรบ้าง น้องน่าสงสารที่สุดเพราะเมื่อก่อนพ่อจะรักน้องมาก ไปรับส่งโรงเรียนทุกวัน ไปไหนพ่อจะไปส่ง น้องเรียนเก่งพ่อภูมิใจในตัวน้องมาก และน้องก็รักพ่อมาก แต่หลังจากที่พ่อไปจากพวกเราน้องเสียใจมากพยายามโทรหาพ่อแต่พ่อไม่รับ น้องจึงโทรไปด่าภรรยาใหม่ของพ่อ ทำให้พ่อโกรธมาก แต่หลังจากที่น้องทำไปน้องฉันก็รู้สึกผิดจะขอโทษพ่อ โดยเอาพวงมาลัยมาจะไหว้ขอโทษแต่พ่อหลบหน้าน้องขับรถหนี น้องเสียใจร้องไห้และปฏิญาณว่าจะไม่คุยกับพ่ออีกเลย และนับจากนั้นเป็นเวลา 8 ปีแล้วน้องไม่เคยพูดกับพ่ออีกเลย น่าเศร้าที่สุด ความเศร้า และความหม่นหมองคือสิ่งที่พวกเราอยู่กับมันในขณะนั้น เสียงหัวเราะและรอยยิ้มหายไปจากพวกเราโดยสิ้นเชิง
ฉันยังไม่ได้เล่าถึงแม่ของฉันว่าเป็นอย่างไรหลังจากพ่อเดินจากไปแม่ ตืดตามในบทที่สองฉันอยากใช้ ชื่อว่า รักธรรมดาของผู้หญิงธรรมดา
